De Verbindingsfabriek

Volg je hart in intimiteit, relaties en werk

Categorie: Persoonlijke ontwikkeling

Doodgaan en weer opstaan

“The secret of life is to die before you die and find that there is no death.” ~ Eckhart Tolle

Dat was weer een leerzaam nachtje. Niet onverwacht met deze volle maan. En laat me realiseren dat je jezelf kunt leren doodgaan. Dat dat de bedoeling is van alle pijn en verdriet voelen, van alle slapeloze nachten waarin ik zo vaak heb gedacht dat ik het niet aankon en dat het mijn laatste uur zou zijn en van alle momenten dat ik maar weer van me af schreef om het kwijt te zijn, of om het niet meer alleen te hoeven dragen,

Lees verder

10.000 Soldiers of Love

Verantwoordelijkheid en vrijheid zijn enorm aan elkaar verbonden. Als je iemand meer de vrijheid geeft om zichzelf te zijn, om de dingen te doen waar iemand zich goed bij voelt, zal diegene altijd ook meer verantwoordelijkheid voelen om de verantwoordelijkheid voor de gevolgen van zijn of haar keuzes op zich te nemen.

In je eigen leven creëer je je eigen vrijheid door in relaties door zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor hou jij je voelt. En in werk door zelf de verantwoordelijkheid te nemen over wat je wilt veranderen in de wereld en daaraan te werken.

Soldiers of love zijn mensen die, net als ik, hun vrijheid hebben gevonden, die in hun grootsheid zijn gestapt door hun diepste pijnen te helen, met de liefde als spiegel. De liefde die je alles laat zien wat je mag loslaten en wat je nog mag helen. En de liefde die je daarvoor teruggeeft wat jij nodig hebt om datgene te doen waarvoor je hier bent.

Als het gaat om die diepste levensvragen, dan kun je iemand daar pas bij helpen omdat je die voor jezelf hebt opgelost. Omdat je dan zelf het levende bewijs bent dat het kan. Dat het bestaat om zorgeloos te leven, je te laten leiden door je eigen intuïtie, je eigen speelsheid. En weer met de nieuwsgierigheid van een kind je dingen te doen.

Het worden er 10.000. Een getal waar ik (mijn hersenen) een beetje verbaasd over ben. Is dat echt wat ik ga doen, en ben ik daartoe in staat? De rest van mijn lijf staat te juichen en voelt aan alles dat dit het echt helemaal is. Dat dit is waarvoor ik hier ben. dat dit is waarom ik op 11-11 om 11:11 ben geboren.  Om iets te mogen veranderen, iets in gang te zetten. En ik ben zo blij dat het eruit is, dat het helder is en zo overduidelijk.

Misschien maak ik de 10.000 zelf nog mee, misschien ook niet. Dat vind ik niet zo belangrijk. Wat ik belangrijker vind is dat ik weet dat dat ‘leger’ er komt, dat ik daar vanaf morgen mee aan de slag zal zijn en dat al die individuele soldiers of love klaar zullen staan voor iedereen die de verbinding met zichzelf wil aangaan en zijn eigen stap naar meer vrijheid en meer verantwoordelijkheid wil zetten.

 

Bewuste BDSM

We stonden onze tanden te poetsen voordat we zouden gaan slapen. En op een gegeven moment kreeg jij het idee om je hand op mijn hoofd te leggen en me uit te nodigen om mijn tanden te poetsen op mijn knieën naast je voor de wasbak. Met een grote glimlach heb ik je uitnodiging geaccepteerd en enorm genoten van het moment. Daarna zijn we lekker gaan slapen. Het is één van de momenten die me zo enorm bij is gebleven. En ook een moment dat voor mij zo tekenend is voor speelruimte hebben in de verbinding met iemand. Er mag best nog een beetje meer kinky-tantra-stuff gedeeld worden. Dus daar ga ik het vandaag maar eens over hebben.

Samen in het midden is heel fijn. Maar kan ook best saai worden als dat de enige manier om je met elkaar te verbinden. Bij veel stellen zie ik dat de controle en de vraag om veiligheid vaak bij dezelfde persoon ligt. Om dan de spanning erin te houden is onmogelijk. Polariseren is het tegenovergestelde. Polariseren is het innemen van een positie waarin er speelruimte ontstaat tussen jullie. Waarbij de ene kiest voor een leidende rol en de ander zich laat leiden. Waarbij je als leider zoveel vertrouwen geeft dat de ander zich graag door je laat leiden en degene die volgt genoeg vertrouwen voelt om zich te laten leiden. Waarbij het zeker niet zo is dat de man altijd de leidende positie heeft en de vrouw altijd volgend is, wie op welk moment de leiding pakt is ook iets wat juist kan blijven wisselen, afhankelijk van hoe het zich in het moment ontvouwt.

Ik ben iemand die me heel graag laat leiden door iets of iemand waar ik volledig vertrouwen in heb. ik vind het veel te vermoeiend als ik altijd zelf moet bepalen wat ik moet doen. 😉  (Je laten leiden betekent niet dat je een passieve houding aanneemt. Het betekent dat je actief deelneemt en dat je je openstelt om vorm te geven aan dat wat je voelt,  zowel tussen de lakens als daarbuiten). Dat vertrouwen dat ik steeds meer voelt vertelt me dat ik, zowel in werk als privé, nooit iets hoef te voelen wat ik niet aankan en dat alles wat er op me afkomt komt om me iets te leren. Me laten leiden, zowel in liefde als in werk is wel iets wat ik tussen de lakens heb geleerd in wat ik noem een bewuste bdsm verbinding. Een verbinding die als uitgangspunt heeft om elkaar verder te helpen groeien.

Bewuste bdsm gaat over eerst kijken waar de verbinding ligt, en binnen die verbinding voelen wat er kan. Waar en hoeveel ruimte er is, waar grenzen liggen en hoe je daarmee omgaat. De ander bewust in een ongemakkelijke positie plaatsen omdat jij daar een fijn gevoel bij krijgt kan als een enorme uitdaging voelen in richting durven aanvoelen en aangeven. Als volger is het een prachtige uitdaging om je eigen ontspanning en je eigen vrijheid terug te vinden in wat er van je gevraagd wordt. Zo is bdsm een prachtig verlengstuk van leren omgaan met alles wat je door het dagelijks leven aangereikt krijgt aan ongemakkelijkheden en uitdagingen; je gaat ze nu samen zelf creëren.

Als ik daarvandaan naar mijn eigen proces kijk is het zo logisch dat de ergste uitdaging voor mij is om te wachten, niks te doen en om daar in te leren ontspannen. Om me over te geven aan het niets doen en maar te ontdekken wanneer er wel iets gaat gebeuren. Nu ik een beginnetje voel in dat ik geduld hebben leuk kan vinden gaan er andere raderen draaien en krijg ik opnieuw een enorme bevestiging. In dat de liefde die ik voor twee mensen voel die geduld van me vragen voordat er uit kan komen wat eruit mag komen precies dezelfde les is het universum ook van me vraagt. Prachtig hoe dat klopt.

Ik ben dol op spelletjes, en dit is echt een hele pittige, waarvan het lang heeft geduurd voordat ik de spelregels snapte. En het heeft lang geduurd voordat ik dit ook als een spelletje kon voelen. Maar wauw, wat een ontspanning ervaar ik in dat ook wachten ook gewoon leuk en makkelijk kan zijn. Dat als ik me eindelijk over durf te geven doordat ik dat ongeduld heb losgelaten, me dat een enorm krachtig gevoel geeft. Dat ik ook in dit spelletje met een grote glimlach kan zeggen: ja hoor, ik wacht wil. Ik kan dit en ik wil dit. Ik wil weten waar het heengaat. En daardoor ineens de rollen omdraaien naar zoals het is in een bdsm relatie: dat je als ‘sub’ altijd volledig de touwtjes in handen hebt, omdat je in elk spelletje altijd stop kunt zeggen.

bewuste bdsm

 

 

Vreemdgaan…

Stel: je staat in een drukke trein en je bent onderweg naar huis. Je bent moe en het is warm. Teveel mensen op elkaar geplakt die het hebben over alledaagse dingen. Het inspireert je niet. Je kijkt verveeld om je heen. Bij het station schuiven de deuren open en plots stapt er iemand in waar je vanaf de eerste seconde dat je diegene ziet je ogen niet vanaf kunt houden. Voor anderen misschien een gewone passagier, maar jij voelt onmiddellijk de aantrekkingskracht.

Lees verder

Werkgeluk

Mijn onderwerp, ik kan er wel uren over vertellen. Zowel over de frustratie van niet kunnen doen waar je talent ligt als over hoe enorm ik erdoor ben gegroeid als professional door dat wel te doen. En waarom vertrouwen daar zo essentieel in is. Doen waar je goed in bent doe je omdat je ergens iets voelt over: dit is wat ik moet doen, niet omdat het van iemand anders moet. En als je het dan aan het doen bent, dan voelt het net zo leuk en makkelijk als spelen in een speeltuin en voel je opeens het vertrouwen om ook van die allerhoogte glijbaan af te durven.

Maar wat als je dat nou nog niet hebt? Wat als je geen idee hebt over of jij doet wat je leuk vind? Of er nog iets leukers bestaat dan datgene doen wat je nu doet. Zelf kwam ik er pas achter wat ik echt leuk vond toen ik geen baan meer had. Ik had opeens alle tijd om over die vraag na te denken en op een dag voelde dat ik er niet alleen over na wilde denken, maar dat ik er ook iets mee wilde gaan doen. Dat ik genoeg vertrouwen had gevonden in mezelf om ook de eerste concrete stappen in zetten.

Lees verder

Feestje in de Kerk

Ons feestje in de kerk is een initiatief van Marije Hage, de dominee van de Grote Kerk in Weesp om mensen bij elkaar te brengen en uit te nodigen om iets te delen over wat hen inspireert of wat ze geleerd hebben. Toen ik dit initiatief voorbij zag komen wilde ik daar direct aan bijdragen. Omdat een kerk naar mijn idee precies dat zou moeten zijn: een plek waar mensen elkaar ontmoeten om het te hebben over wat er echt toe doet in het leven. Mijn bijdrage aan deze reguliere kerkdienst waren deze woorden.
Lees verder

Schorpioen

Ik vind zo vaak niet datgene wat ik zoek, maar wel wat ik nodig heb. En bijna altijd snap ik dat pas achteraf. Een poos geleden was ik op een spirituele beurs. Niet een plek waar je me snel zult vinden, ik heb niet zoveel met stenen, en weten over wat er in de toekomst allemaal wel en niet gaat gebeuren wil ik echt niet weten. Ik was er omdat er in dat gebouw ook een andere beurs was waar ik graag wilde kijken: ik ben namelijk dol spinnen, slangen en dus ook schorpioenen. En ik had ook het idee om iets te doen rond het thema angst en ik daar iemand zou kunnen vinden die de ‘creepy crawlers’ zou kunnen meenemen.

Tussen de beestjes uiteindelijk niet gevonden wat ik zocht, maar ik ben toch ook even de andere beurs opgelopen. Daar werd ik aangesproken door iemand die hetzelfde sterrenbeeld als ik bleek te hebben: schorpioen. En van deze man kreeg ik een tekst mee die me veel vertelde over wie ik ben. Vandaag voelt als een goed moment om die tekst met je te delen. Misschien heb jij er ook iets aan. De tekst is op sommige punten wel wat achterhaald (mijn mening) en ik ben het niet overal mee eens. Ik weet niet wie ‘m geschreven heeft of waar de tekst vandaan komt, en ik claim nergens om er zelf een aandeel in te hebben. Het is best een lang verhaal, dus ik neem het je niet kwalijk als je ‘m niet in een keer helemaal uitleest. 😉

Lees verder

Geen maskers meer

Een afspraak plannen met welke coach, hulpverlener of tantra masseur dan ook is een spannende stap om te zetten. Aan jezelf durven toegeven dat je er alleen niet uitkomt en dat je hulp nodig hebt is echt geen kleinigheidje. Hoe transparant ik, of welke andere coach zichzelf probeert te maken, het blijft niet leuk om aan jezelf toe te geven dat je niet genoeg weet of kunt om er zelf uit te komen. Een traject aangaan met iemand om je te helpen in je persoonlijke ontwikkeling vraagt erom je masker af te durven zetten en jezelf echt te laten zien. En dat vraagt om een hoop moed en lef.

Ik ben altijd op zoek naar wat ergens achter zit, of naar wat eronder zit. Een eigenschap die maakt dat ik goed ben in wat ik doe, maar die ook best wel eens lastig is. Vooral omdat ik lang heb gedacht dat het huisje-boompje-beestje idee ook mijn ideaalbeeld was. Het ideaalplaatje dat ik in mijn hoofd had en wat ik zo graag wilde bereiken om mezelf maar dat stempel van ‘succesvol’ te kunnen geven.

Lees verder

Het begint elke keer weer bij ‘wat wil je nou echt?’

Als je geen idee hebt wat je nou eigenlijk echt wil, dan zijn er altijd andere invalshoeken te bedenken. Eentje daarvan is de vraag: hoe ziet jouw ideale werkweek er uit? Werk je alleen, werk je met iemand samen, of werk je met groepen? Doe je dat thuis, of doe je dat op een externe locatie? Hoeveel uur werk je per dag, doe je dat vanachter je laptop, of doe je dat face to face met mensen, of beide? Iets realiseren begint met ergens in durven te geloven. Als je het durft te dromen, dan kun je het ook doen. Het ‘hoe’, waar ik zelf ook zo vaak op stuk loop, volgt altijd vanzelf als je jouw stip op de horizon maar niet uit het oog verliest. 

Lees verder

De droom van…

Ik heb me zo lang verzet tegen alles wat maar enigszinds zweverig was… Voor mij is het zo belangrijk dat het concreet is, dat het ergens toe leidt. Zag totaal het nut niet in van stil op een kussentje gaan zitten en (in mijn ogen) totaal geen stoere dingen doen. Mijn harde buitenkant hield alles wel buiten waar ik niet blij van werd. Maar het liet ook niets binnen. Voelde me vaak zo leeg, zo onbetekenisvol en ongezien.

En automatisch ging ik ervan uit dat iedereen dat wel zo zou ervaren en dat het er bijhoorde. Terwijl er ook ergens dat stemmetje was dat me vertelde dat ik het anders wilde. Never in my wildest dreams had ik toen geloofd dat ik in staat zou zijn dat ik ‘anders’ op en dag voor mezelf zou creeren.

Lees verder

© 2019 De Verbindingsfabriek

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑