En dan brand er een kerk af, en vraag ik me af wat de boodschap hierachter is. Een kerk die is opgedragen aan een vrouw die zonder seks te hebben een zoon op de wereld zette die veel voor mensen heeft gedaan en voor velen een enorme inspiratiebron is, een bron van liefde en een voorbeeld over hou je zelf zou kunnen leven.

En toch is zijn erfenis een geloof dat even zovele eeuwen mensen gevangen heeft gehouden in angst. Dat menselijke interpretatie er een vorm aan heeft gegeven die in zoveel gevallen niets meer te maken heeft met die oorspronkelijke liefde van één mens voor zoveel andere mensen. Ik ben zelf lang zoekende geweest naar wat voor vorm van geloof er nou bij mij paste. Op een christelijke school opgegroeid, waardoor ik de bijbel ken. Iets waar ik nog altijd dankbaar voor ben. Daarna een aantal jaar me bij een vrije evangelische gemeente aangesloten. Een plek die al meer paste binnen het onbewuste vrijheidsbeeld dat ik toen ook al had.

Daar werd gedanst in de kerk, was er veel meer lichtheid en voelde ik een vorm van verbondenheid waar ik wel mee verder kwam. Het voelde al vrouwelijker dan elke kerk waar ik tot dan toe was. En toch paste het niet. Ook daar waren er regels die bepaalden of je er wel of niet bij hoorde. En juist die scheiding was wat me uiteindelijk tegen de borst stuitte. Ik vond er niet datgene wat me echt vrij maakte. Toen ik meer ging doen met persoonlijke ontwikkeling wist ik wat ik miste: het fysieke stuk.

Toen ik met tantra aan de slag ging ontdekte ik dat er nog zoveel vast zat in mijn lijf dat mij ervan weerhield om liefde ook echt volledig te kunnen voelen. Ook voelde ik steeds meer dat liefde echt universeel is. Dat dezelfde liefde die ik voel voor datgene wat zoveel groter is dan mij, dezelfde liefde is die ik ook voor mijn geliefden voel en dat die liefde door intimiteit en seks enorm wordt vergroot.

Omdat zoveel van onze schaamte, van onze angsten en onze verlangens gaan over datgene waarover we van de kerk hebben geleerd er niet over te praten, zitten ook daar zoveel blokkades. En daarom gaat tantra dus over seks. Om alle schaamte die daar nog omheen hangt te kunnen helen. En dat ik me daardoor zo veilig voel dat ik alle lustgevoelens die er in me zitten de ruimte durf te geven. En dat me dat zo sterk maakt, om me zo volledig vrouw te mogen voelen!

En dan raakt het me echt als ik zoveel mannen spreek en zie die met hun vrouw of partner omgaan alsof het hun moeder is. En waarbinnen de intimiteit en seks ver te zoeken is. En als compensatie op zoek gaan naar drank, overmatig sporten, ontzettend negatief worden, een andere vrije vrouw opzoeken. Iemand die vervolgens geen aanspraak mag maken op een plek als partner?

In onze maatschappij is het ideaalbeeld van een vrouw nog steeds zo vaak het beeld van een lief meisje voor de buitenwereld en de ideale moeder die zegt wat je moet doen en niet moet doen voor thuis. Niet goed voor het voorbestaan van ons als mensen lijkt me. 😉

Seks is zo fantastisch omdat het je even iets laat voelen van de universele liefdesenergie waar we allemaal vandaan komen. En dat is de meest krachtige energie die er is. Misschien wel dezelfde energie als waar de oerknal ooit door heeft plaatsgevonden. Seks geeft vrouwen de energie om kinderen, maar ook ideeën, organisaties en veranderingen op de wereld te zetten. Het geeft mij een enorme kracht om te weten dat ik in staat ben om die mannelijke energie die ik via seks van een man ontvang om te zetten in iets waarvan ik daarna in staat ben om dat maanden lang bij me te dragen en daarna op de wereld te zetten.

Maar ik snap ook dat die energie bedreigend is, omdat het niets onbedekt laat. Omdat het je als man kwetsbaar maakt. Omdat ik als vrije vrouw (en dat zijn er vele met mij) onmiddellijk voel als er iets niet klopt. Maar we willen niets anders dan onze liefde met jullie delen.

En daar komt het dan voor mij in samen. Dat is de verandering die gaande is: liefde die niet als vrijheid voelt is geen liefde, dat is angst.