Een van mijn vriendinnetjes heeft het weleens tegen mij gezegd: jij hebt seks echt nodig he? Ja, was daarop mijn antwoord. Praten, sauna of andere leuke dingen doen zijn best leuk, maar ook als er echt crisis is, er is niets dat mij dieper doet ontspannen, en dat me meer bij mezelf terugbrengt dan goeie seks.

Afgelopen weekend was daar weer een mooi bewijs van. Zaterdag zouden we naar de film, dat stond al weken. Eerst een middagje shoppen, daarna eten en dan onderuit zakken in een rode bioscoopstoel. Had er enorm zin in. En hoe dichterbij dat weekend kwam hoe meer mijn lijf en mijn humeur aangaven dat mijn maantijd eraan zat te komen. (Niet dat dat bij mij tegelijk loopt met de maan, maar ik vind het woord tien keer vriendelijker overkomen dan ongesteld zijn). Terwijl het ook deze keer wel echt zo voelde. Behoorlijk niet goed gesteld, in mijn lijf en in mijn hoofd.

Hoeveel last ik ervan heb hangt enorm af van hoe ontspannen ik ben. En met deze laatste loodjes in een proces waarvan ik niet precies weet waar het heengaat, maar ik wel voel dat ik er bijna ben, was zelfs het verliezen van een schaakspelletje op mijn telefoon die zaterdagochtend al genoeg om me uit mijn balans te krijgen. Wat te doen? Wat laat ik overheersen en waar kies ik voor? De blijheid die me elke keer overspoeld als ik hem zie, of het ongemak van mijn eigen lijf en de plannen wijzigen. Vraag ik teveel van mezelf door niet thuis te willen blijven? Door naar buiten te willen en herinneringen te maken, ook als ik me niet lekker voel? Het slingerde heen en weer. Knoop doorgehakt, toch gegaan. Terug naar huis kan altijd nog, dus hop die trein in.

Ik vind het heerlijk om te doen, beetje door de stad slenteren samen. Mensen kijken, etalages neuzen en vooral gekke en ongewone winkeltjes induiken. Met de issues die wij samen nog hebben is gezien worden voor mij best wel een (positief) beladen ding. Ook met een niet ontspannen lijf geniet ik van wat er wel kan, dan maar een versnelling langzamer… Leuke pakjes gepast, lekker gegeten, waardevolle gesprekken gevoerd, en de film was meer dan goed.   

Terugkijkend blijft het plezier van die dag en verdwijnt het ongemak van een zeer lijf naar de achtergrond. Misschien juist wel omdat er op zo’n dag wel de aandacht voor is. Het op mijn tempo mag en we na afloop van de film naar huis gaan als ik aangeef dat ik echt moe ben als de keuze is om nog een drankje te doen met de rest van de filmkijkers. Op dat soort momenten voel ik me zo gedragen en realiseer ik me wat ik bijzondere vent ik tegengekomen ben, dat er tussen ons best nog wel wat issues zijn, maar dat er in de communicatie nooit gedoe is tussen ons. En dat maakt het zoveel makkelijker.  

Thuis merk ik dat mijn lijf ontspant, dat ik het heerlijk vind om zijn warme lijf tegen me aan te voelen. Dat al het ongemak waar ik de hele dag last van heb gehad uit mijn lijf stroomt op het moment dat de opwinding het van ons overneemt. Alles wat me de hele dag dwars zat lijkt van me af te stromen als de verbinding er ook fysiek weer mag zijn. Met de energie die er loskomt lijkt mijn lijf weer te snappen hoe het terug kan keren naar de ontspan modus. Voor mij is er echt niets wat dat beter doet dat seks, ook in mijn meest naar binnen gekeerde dagen… Bijzonder om ook in die fase iemand fysiek toe te laten. Ik voel me nog zoveel kwetsbaarder en ben zoveel gevoeliger dan anders. ‘Doodgaan en opstaan’ is toch altijd hoe mijn rode dagen voelen en bijzonder dat iemand ook in die fase zo dicht bij me durft te zijn.

In meerdere opzichten een weekend om niet snel te vergeten. Aanstaande woensdag is het bloedmaan en het zal wel weer niet voor niets zijn dat dit net nu aan de hand is…  Ik ben er bijna. 

Liefs, Petra