Het kan een ontslag zijn, een burn-out, overspannen worden of het verliezen van iemand die je dierbaar is waardoor er bewust of onbewust iets verandert. Iets waardoor je niet meer past in een negen tot vijf baan. Hoe hard je ook solliciteert of jezelf onder de aandacht probeert te brengen, je komt er gewoon niet meer tussen. Heb je er ooit bij nagedacht, dat je daar onbewust zelf voor gekozen hebt? Dat je daardoor onbewust iets uitstraalt waardoor je niet meer wordt aangenomen? En dat dat ook de bedoeling is? Omdat je ook ergens diep in je hart wel voelt dat er iets beters op je ligt te wachten?

Veiligheid kan, naar mijn idee, in vorm zitten of ik inhoud. Aan de ene kant de veiligheid van een vaste relatie en een vaste baan waarover je redelijk tevreden bent, maar je ook nieuwsgierig blijft naar wat er meer is. En aan de andere kant de openheid in communicatie, de veiligheid van de ander volledig vertrouwen, en volledig je potentieel benutten en jezelf kunnen zijn. Met als kanttekening dat je weet dat als je bewust de eerste stap gezet hebt om die vormveiligheid te verlaten, je niet meer terug kunt. En dat je je dan ook beseft dat je behoefte aan vrijheid, aan volledig jezelf zijn, langzaam aan het winnen is van je behoefte aan blijven in de veiligheid van waar je nu bent.

De laatste weken loop ik behoorlijk tegen mijn eigen grenzen aan. Daarvoor voelt het soms alsof ik weer aan het begin sta. En gedeeltelijk is dat ook zo. Ook nu staan er nieuwe dingen op stapel die ik wil laten groeien. Daardoor moet ik vaak terugdenken aan het moment waarop ik bedacht dat ik het zelf misschien wel anders wilde. Dat mijn ideeën over hoe het anders zou kunnen misschien wel genoeg zouden zijn om anderen te ondersteunen. Maar ook dat ik behoefte heb aan vrijheid. Dat ik zelf wil bepalen hoe ik mijn tijd in deel en waar ik energie aan besteed.

Dat deed me beseffen dat ik het ook zelf zou kunnen gaan doen. Dat ik geen werkgever nodig heb om mijn ideeën te delen. En dat de enige manier is om uit te vinden of ik goed genoeg ben om mensen te helpen meer zichzelf te worden is om het te gaan doen. Al met al heeft het een jaar geduurd voordat ik mijn eerste blog durfde te schrijven, en nog een jaar voordat ik de stap naar de KvK durfde te zetten. En inmiddels weet ik dat mijn eigen bedrijf, en het werk wat ik doe mijn eigen beste medicijn is, en daardoor weet ik dat ik nooit meer iets ander zal doen dan echt de verbinding aangaan met mensen.