De Verbindingsfabriek

Zijn wie je bent en doen wie je bent

Categorie: Persoonlijke ontwikkeling

Geen maskers meer

Een afspraak plannen met welke coach, hulpverlener of tantra masseur dan ook is een spannende stap om te zetten. Aan jezelf durven toegeven dat je er alleen niet uitkomt en dat je hulp nodig hebt is echt geen kleinigheidje. Hoe transparant ik, of welke andere coach zichzelf probeert te maken, het blijft niet leuk om aan jezelf toe te geven dat je niet genoeg weet of kunt om er zelf uit te komen. Een traject aangaan met iemand om je te helpen in je persoonlijke ontwikkeling vraagt erom je masker af te durven zetten en jezelf echt te laten zien. En dat vraagt om een hoop moed en lef.

Ik ben altijd op zoek naar wat ergens achter zit, of naar wat eronder zit. Een eigenschap die maakt dat ik goed ben in wat ik doe, maar die ook best wel eens lastig is. Vooral omdat ik lang heb gedacht dat het huisje-boompje-beestje idee ook mijn ideaalbeeld was. Het ideaalplaatje dat ik in mijn hoofd had en wat ik zo graag wilde bereiken om mezelf maar dat stempel van ‘succesvol’ te kunnen geven.

Lees verder

Het begint elke keer weer bij ‘wat wil je nou echt?’

Als je geen idee hebt wat je nou eigenlijk echt wil, dan zijn er altijd andere invalshoeken te bedenken. Eentje daarvan is de vraag: hoe ziet jouw ideale werkweek er uit? Werk je alleen, werk je met iemand samen, of werk je met groepen? Doe je dat thuis, of doe je dat op een externe locatie? Hoeveel uur werk je per dag, doe je dat vanachter je laptop, of doe je dat face to face met mensen, of beide? Iets realiseren begint met ergens in durven te geloven. Als je het durft te dromen, dan kun je het ook doen. Het ‘hoe’, waar ik zelf ook zo vaak op stuk loop, volgt altijd vanzelf als je jouw stip op de horizon maar niet uit het oog verliest. 

Lees verder

De droom van…

Ik heb me zo lang verzet tegen alles wat maar enigszinds zweverig was… Voor mij is het zo belangrijk dat het concreet is, dat het ergens toe leidt. Zag totaal het nut niet in van stil op een kussentje gaan zitten en (in mijn ogen) totaal geen stoere dingen doen. Mijn harde buitenkant hield alles wel buiten waar ik niet blij van werd. Maar het liet ook niets binnen. Voelde me vaak zo leeg, zo onbetekenisvol en ongezien.

En automatisch ging ik ervan uit dat iedereen dat wel zo zou ervaren en dat het er bijhoorde. Terwijl er ook ergens dat stemmetje was dat me vertelde dat ik het anders wilde. Never in my wildest dreams had ik toen geloofd dat ik in staat zou zijn dat ik ‘anders’ op en dag voor mezelf zou creeren.

Lees verder

© 2018 De Verbindingsfabriek

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑