Ik ben niet snel boos, maar vandaag zit ik er aardig tegenaan. Ik wordt de laatste dagen flink geconfronteerd met het onderwerp ‘eerlijkheid’. Mensen vragen me vaak waar tantra nou precies over gaat. En daar zijn zoveel antwoorden op te geven. Vandaag gaat tantra voor mij daarover. Over open en eerlijk durven zijn over wat je voelt, over wat je nodig hebt en over wat je dromen en verlangens zijn.  

Gisteren kreeg ik een berichtje van iemand die vandaag een tantra massage had geboekt. Dat er een familielid in het ziekenhuis terecht was gekomen en dat hij daarom de afspraak wilde verzetten. Dat kan gebeuren en ik iemand alleen maar heel veel sterkte kan wensen. Het kan echter ook zo zijn dat diegene eigenlijk niet durfde en deze tekst als een smoesje heeft verstuurd. En als dat zo zou zijn, dan vind ik het zo jammer dat iemand dan niet de moed heeft om eerlijk toe te geven dat het best wel eng is om zo’n massage te boeken. Dan zou ik nog iets tegen iemand kunnen zeggen om die angst misschien een beetje weg te nemen. Dat in een berichtje terugsturen is dan het enige dat ik nog kan doen…

Ook kreeg ik vanochtend een berichtje van iemand die voor woensdag een massage wilde boeken, maar alleen contant kon betalen omdat zijn vrouw er niet vanaf mag weten. Zo’n berichtje maakt me dan echt even razend. “Heeft iemand dan echt niet begrepen wat ik met mijn missie probeer uit te dragen?” Dat is mijn eerste, misschien wel iets te oververhitte, reactie. Open durven zijn over wat ik voel en over wat ik nodig heb heeft me mijn drie bedrijven en zoveel echte en diepe verbindingen gebracht, dat ik me gewoonweg niet meer kan voorstellen hoe het is om dat niet meer te kunnen.   

Gelukkig zakte mijn boosheid weer iets en kon ik hem iets terugschrijven waardoor ik in ieder geval het gesprek kon aangaan, we even gebeld hebben en een afspraak hebben gepland. Toch blijf ik aan die afspraak een dubbel gevoel overhouden. Dat ik iemand ga helpen om meer open te kunnen zijn, terwijl ik weet dat er een partner thuis zit die niets van de afspraak af mag weten en zelf niet weet hoe hij daar een begin mee kan maken. Ik ga het maar eens aan als een enorm experiment met mezelf om eens te kijken wat het met me doet. Misschien brengt het me een mooi antwoord over hoe ik hier in het vervolg mee om wil gaan.

Tegelijk is het ook een vraag om advies: misschien heb jij hier wel een hele andere mening over. Ben daarom ook wel benieuwd hoe jij hiermee om zou gaan.