De Verbindingsfabriek

Heb vertrouwen in je dromen!

Categorie: je passie vinden (pagina 1 van 3)

Waarom een tantramassage boeken, juist als je het eng vind?

In jouw manier van contact maken met de ander ligt jouw kracht en je talent. En hoe opener je daarin kunt zijn, hoe meer jij jouw talent kunt leven. Je bent zo mooi en zo krachtig als je doet waar je goed in bent, en je hebt zoveel te geven, juist met alles dat er in je rugzakje zit. Je bent er al zover mee gekomen en je hebt al zoveel achter je gelaten. Geloof in jezelf. Juist als je het ook zo eng vind om jezelf kwetsbaar op te stellen. Het zou zomaar je grootste talent kunnen zijn. Voor mij is dat volledig waar en daar vertel ik graag iets meer over.

Lees verder

‘Werk’ als je eigen beste medicijn

Het kan een ontslag zijn, een burn-out, overspannen worden, je baan verliezen of het verlies van iemand die je dierbaar is waardoor er bewust of onbewust iets verandert. Iets waardoor je niet meer lijkt te passen in de negen tot vijf baan waarin je het altijd redelijk naar je zin gehad hebt. Hoe hard je ook solliciteert, hoeveel gesprekken je ook voert en jezelf onder de aandacht probeert te brengen, je komt er gewoon niet meer tussen. Ik snapte er niets van toen ik daar zelf in zat. Ik had zoveel ideeën en zoveel plannen over werk anders kon, makkelijker kon, met meer plezier en meer succes kon. Waarom leek het alsof niemand daarnaar wilde luisteren? Ik vond het echt enorm frustrerend.
Lees verder

Werk als je eigen beste medicijn

Het kan een ontslag zijn, een burn-out, overspannen worden of het verliezen van iemand die je dierbaar is waardoor er bewust of onbewust iets verandert. Iets waardoor je niet meer past in een negen tot vijf baan. Hoe hard je ook solliciteert of jezelf onder de aandacht probeert te brengen, je komt er gewoon niet meer tussen. Heb je er ooit bij nagedacht, dat je daar onbewust zelf voor gekozen hebt? Dat je daardoor onbewust iets uitstraalt waardoor je niet meer wordt aangenomen? En dat dat ook de bedoeling is? Omdat je ook ergens diep in je hart wel voelt dat er iets beters op je ligt te wachten?

Lees verder

Werkgeluk

Mijn onderwerp, ik kan er wel uren over vertellen. Zowel over de frustratie van niet kunnen doen waar je talent ligt als over hoe enorm ik erdoor ben gegroeid als professional door dat wel te doen. En waarom vertrouwen daar zo essentieel in is. Doen waar je goed in bent doe je omdat je ergens iets voelt over: dit is wat ik moet doen, niet omdat het van iemand anders moet. En als je het dan aan het doen bent, dan voelt het net zo leuk en makkelijk als spelen in een speeltuin en voel je opeens het vertrouwen om ook van die allerhoogte glijbaan af te durven.

Maar wat als je dat nou nog niet hebt? Wat als je geen idee hebt over of jij doet wat je leuk vind? Of er nog iets leukers bestaat dan datgene doen wat je nu doet. Zelf kwam ik er pas achter wat ik echt leuk vond toen ik geen baan meer had. Ik had opeens alle tijd om over die vraag na te denken en op een dag voelde dat ik er niet alleen over na wilde denken, maar dat ik er ook iets mee wilde gaan doen. Dat ik genoeg vertrouwen had gevonden in mezelf om ook de eerste concrete stappen in zetten.

Lees verder

Gelijkwaardigheid, letterlijk en figuurlijk

Vanochtend zag ik een post van vijf jaar geleden voorbijkomen op mijn facebook. Die post ging over solliciteren wat ik toen nog regelmatig deed omdat ik in de WW zat. En solliciteren is iets waar ik me eigenlijk nooit echt comfortabel bij gevoeld heb. Ben blij dat dat het niet meer nodig is. Ik heb er veel van geleerd, maar heb er nog steeds een hekel aan. En daar is voor mij een heel duidelijk aanwijsbare reden voor.

Het heeft voornamelijk te maken met een ontbrekend gevoel van gelijkwaardigheid. Solliciteren op de ‘oude’ manier voelde voor mij zo als moeten voldoen aan iets wat ik nooit helemaal waar kon maken. Iemand anders heeft iets bepaald en nu is het aan jou om te bewijzen dat je daaraan kunt voldoen. En dat dat is teruggebracht tot een lijstje met taken, waarvan er altijd 30% is waarvan ik weet dat ik er niet in uitblink. En dan toch maar weer het gesprek aangaan en creatief zijn om te bewijzen dat je ook die overige 30% je wel eigen maakt. Ik werd er altijd onzeker van, als ik dan eenmaal zover was dat het tot een gesprek kwam. Ik wil niet voldoen aan een lijstje, ik wil het gesprek aangaan en kijken waar we samen kunnen uitkomen.

Lees verder

Jouw zielsmissie: kijk eens naar je valkuil

Een momentopname van onlangs: ik heb een gesprek met een prachtige, talentvolle vrouw afgerond. In dit gesprek komt naar boven dat ze heel graag iets voor kinderen wil gaan doen omdat ze vroeger als kind de mogelijkheid niet had om te uiten waar ze echt mee zat. Door anderen te leren wat ze zelf heeft gemist kan ze van haar eigen zoektocht haar geschenk aan de wereld maken. Zo is haar valkuil de sleutel tot haar geluk en haar succes. Het zijn van die momenten dat ik echt kippenvel krijg over dat ik dit mag doen. Dat ik mensen mag helpen ontdekken wat ze zichzelf en de wereld te leren hebben. De diepste motivatie van mensen naar boven halen zodat ze een heel duidelijk beeld krijgen van wat hen te doen staat in dit leven. Als iemand zich durft te openen lukt het altijd.

Lees verder

Geen maskers meer

Een afspraak plannen met welke coach, hulpverlener of tantra masseur dan ook is een spannende stap om te zetten. Aan jezelf durven toegeven dat je er alleen niet uitkomt en dat je hulp nodig hebt is echt geen kleinigheidje. Hoe transparant ik, of welke andere coach zichzelf probeert te maken, het blijft niet leuk om aan jezelf toe te geven dat je niet genoeg weet of kunt om er zelf uit te komen. Een traject aangaan met iemand om je te helpen in je persoonlijke ontwikkeling vraagt erom je masker af te durven zetten en jezelf echt te laten zien. En dat vraagt om een hoop moed en lef.

Ik ben altijd op zoek naar wat ergens achter zit, of naar wat eronder zit. Een eigenschap die maakt dat ik goed ben in wat ik doe, maar die ook best wel eens lastig is. Vooral omdat ik lang heb gedacht dat het huisje-boompje-beestje idee ook mijn ideaalbeeld was. Het ideaalplaatje dat ik in mijn hoofd had en wat ik zo graag wilde bereiken om mezelf maar dat stempel van ‘succesvol’ te kunnen geven.

Lees verder

Het begint elke keer weer bij ‘wat wil je nou echt?’

Als je geen idee hebt wat je nou eigenlijk echt wil, dan zijn er altijd andere invalshoeken te bedenken. Eentje daarvan is de vraag: hoe ziet jouw ideale werkweek er uit? Werk je alleen, werk je met iemand samen, of werk je met groepen? Doe je dat thuis, of doe je dat op een externe locatie? Hoeveel uur werk je per dag, doe je dat vanachter je laptop, of doe je dat face to face met mensen, of beide? Iets realiseren begint met ergens in durven te geloven. Als je het durft te dromen, dan kun je het ook doen. Het ‘hoe’, waar ik zelf ook zo vaak op stuk loop, volgt altijd vanzelf als je jouw stip op de horizon maar niet uit het oog verliest. 

Lees verder

Geef me een baan die bij me past en ik hoef nooit meer te werken…

Het klinkt zo mooi, maar hoe vind je die baan? Vanochtend heb ik een mooi gesprek gehad met een client die worstelt met de vraag: “wat wil ik nou” in werk. En zo fijn om te merken dat ze na een gesprek van een uur echt met een andere mindset de deur uit ging. Krachtiger en met meer overtuiging van haar taak en haar kwaliteiten. Ik deel graag iets over de methode die ik daarvoor gebruik.

Ik heb zelf en hoop banen gehad. Veel gewisseld van baan en vaak snel uitgekeken op de plek waar ik zat. Een rode lijn kon ik er wel ongeveer in ontdekken, maar wat ik nou echt wilde in werk daar had ik nooit zo’n duidelijk beeld van. Ik heb werk altijd gezien als iets dat moest gebeuren, dat ik te doen had omdat ik er geld mee kon verdienen. Niet dat ik er een hekel aan had, zeker niet. Maar nooit als een methode om te gaan doen wat ik echt leuk vond.

Lees verder

De droom van…

Ik heb me zo lang verzet tegen alles wat maar enigszinds zweverig was… Voor mij is het zo belangrijk dat het concreet is, dat het ergens toe leidt. Zag totaal het nut niet in van stil op een kussentje gaan zitten en (in mijn ogen) totaal geen stoere dingen doen. Mijn harde buitenkant hield alles wel buiten waar ik niet blij van werd. Maar het liet ook niets binnen. Voelde me vaak zo leeg, zo onbetekenisvol en ongezien.

En automatisch ging ik ervan uit dat iedereen dat wel zo zou ervaren en dat het er bijhoorde. Terwijl er ook ergens dat stemmetje was dat me vertelde dat ik het anders wilde. Never in my wildest dreams had ik toen geloofd dat ik in staat zou zijn dat ik ‘anders’ op en dag voor mezelf zou creeren.

Lees verder

Oudere berichten

© 2018 De Verbindingsfabriek

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑